Van links naar rechts vind u de volgende toppers: Gert-Jan, Henry, Marina, Quentin, Joost en Dennis. Ow, dennis, vriend, gozer, kijk ’s normaal joh. Dit is de 2e foto van jou in Skopje waar je al zo verlept op staan!

Skopje was weer heerlijk ouderwets gezellig. Ons alcoholverbruik valt maar moeilijk terug te dringen na de vakantie :P. Daarbij was er ook nog voor ieder wat wils, ik zou bijna zeggen dat we er populairder op worden… Vaag ;).

KLIKKERKLIKKLIK! <- Henry heeft er zin in gehad, dus ze staan nou hier:

Bulgarije 2007

350 Photos

Nog even een status update:

- Joost en Q zijn aan het vervellen
- We zijn gister zo goed als allemaal ontzettend dronken geweest
- van Bulgaars bier ga je aan de spetter
- dus zijn we overgestapt op de ouwe vertouwde blikjes van Freddy
- we hebben enen nieuwen belgischen kompaan, genaamd Axel (nee, niet Foley hihihih)
- Anne-Floor en Evelien hebben ons de foto’s gemaild, die komen bij thuiskomst hier op te staan
- en nog veel meer maar heb geen zin meer om te typen

kusjes voor jullie allemaal!

Keutel,
D

Na fucking 8 uur in de bus zitten kwamen we eindelijk in Istanbul aan (volgens X-Travel was het nog geen 5 uur… ye right…). Daar de bus uit en naar eettentje waar we een niet zo best uitziende lunch kregen voorgeschoteld, maar gelukkig was er ook brood :P. Daarna zijn we met een Nederlands sprekende gids de stad in getrokken, fftjes een beetje cultureel doen, wel fijn op z’n tijd. We hebben daar een gigantische Moskee bezocht, restanten van ‘t Hippodrome en een groot paleis. Niet zoveel, maar wel zeer indrukwekkend!

En toen was het tijd voor onze uiteindelijke missie, zuipen met onze 3 turken. Lekker met ze gegeten onder het wegdek van een grote brug, heerlijk en erg gezellig. Daarna zijn we met twee auto’s naar een rockcafetje gegaan, en echt die malloten kunnen dus niet rijden, Mert rijdt wel ok, maar Gizay, jezus wat een gek. Driften, handrembochtjes, niets te gek voor de jongen… Aangezien er overal politie controles waren moesten we over allerlei binnenweggetjes en verboden wegen. Na het rockcafetje zijn we nog maar even naar een traditionele waterpijptent geweest. Hier werden er 3 gigantische waterpijpen naast ons geplaatst en hier zijn we zonder aarzelen maar aan gaan lurken. Dennis, onze grootste anti-roker zat het hardtst te hijsen van ons allemaal. Hij kon er maar geen genoeg van krijgen.

En toen was het voor ons tijd om terug te gaan naar ons hotel, maar niet voordat onze malloot Gizay nog even de auto in de prak reed. ’s nachts maken ze nog wel eens de wegen schoon in Istanbul en dit werd hem fataal, geen controle meer over het stuur en poef in de vangrail. Gelukkig zag iedereen het al aan komen dus niemand van ons was gewond. Gizay kon wel janken want dit was zijn 3e keer. Toen vroeg Robbert aan Evren: “Is that the police?”, “No, worse, the military” was het antwoord. Ze hebben ons maar snel in een andere auto gedrukt zodat we nergens mee te maken zouden krijgen. Uiteindelijk is gebleken dat ze de politie hebben kunnen omkopen en daarna de auto terug naar huis hebben mogen drukken (van Europees, naar Aziatisch deel van Istanbul). Giza is de volgende ochtend naar Griekenland gevlucht :P. Al met al een superervaring. We willen echt met ze allen nog een keer wat langer naar Istanbul. Evren, Mert en Gizay waren echt geweldige tourguides!

Ohoh, mijn internettijd zit er weer op, dus snel opslaan voordat ‘t klaar is. Tot de volgende keer!!

Na ongeveer 5 nachtjes slapen en veel drank, uitgaan en lapdances, zijn we nu maar eens achter internet gekropen om het thuisfront ook een klein beetje mee te laten genieten.

Het weersplaatje is nog steeds onveranderd, overdag een graadje rond de 30, Joost heeft zijn eerste absinth al gehad en we zijn allemaal aan de spetter

Eerste paar dagen waren geweldig, van stripclubs naar de wc’s gerend en weer terug, hebben we alle kroegen al helemaal omgekeerd en zijn we bij de ‘Chilli Pepper’ bijna elke dag aan het eten. Spare Ribs, stukken vlees waar je U tegen zegt en dit alles natuurlijk vergezeld door een aantal pullen Kavenitza (Bulgaarse Heineken zeg maar).

Voor de rest zijn we hier het strand aan het verkennen (nog geen portugese oorlogsschepen tegengekomen) en liggen we aan het zwembad langzaam te verkolen.

Tot wederhorens! Wij gaan even bier halen…

Daaaag regen! Daaag strontweer!! Hallo zon! Hallo bier!! Hallo zee!!! Hey bier, je bent er nog steeds!

Dennis, Joost, Quentin, Robbert en ik zullen overnachten in de net nieuwe luxieuze appartementen van het Sea Grace Appartementen Complex. 400 meter van het strand en 800 meter van het centrum, oftewel we zullen niet continue met onze beentjes in de lucht kunnen zweven :P.

De laatste weken hebben wij ons al aardig mentaal kunnen voorbereiden op deze reis. We zijn druk in training geweest betreft het uitgaan, daarnaast is onze alcoholtolleratie ook goed bijgeschaafd. Al met al moeten we het dus kunnen volhouden. Verwacht na de vakantie veel foto’s van onze heerlijk bijgebruinde goddelijke lichamen en uiteraard ook van onze belevenissen. Tot gauw!

Maar het feest werd er niet minder om, integendeel. Rond half 10 was de voltallige organisatie aanwezig en vanaf 10 uur werd de rest verwacht. Het bleef nog even een tijdje rustig, maar gestaag klom het bezoekersaantal. Al gauw werd duidelijk dat het moeilijk zou worden de best-dressed awards uit te reiken en de Q heeft lang beslag weten te leggen op een fles champagne. Uiteindelijk ging de prijs naar Jordi, die met zn jamaican outfit (zie de foto’s) de show stal. Wie bij de vrouwen gewonnen heeft weet ik eigenlijk niet meer, was ik te ver heen voor denk ik, Jordi weet ik nog omdat ik hem zelf aangekondigd heb….Anyways, dankzij een spetterend optreden van een Jan als neger en Rena als weet ik veel wie, maar samen waren ze Boney M, drukte het thema toch nog even zijn stempel op de avond.

Net als de alcohol overigens, want iedereen was uiteraard weer erg, erg lam aan het einde van de avond, of daarvoor al. De raarste koppels werden gevormd en in enkele gevallen konden zelfs de mannen niet meer van elkaar afblijven. En bij dat soort dingen sta ik altijd even stil en denk ik, nu ist rap tijd om naar huis te gaan. Natuurlijk stond ook ik niet meer helemaal stil, ik wiebelde ook een beetje. Maar naar huis komen is zo makkelijk nog niet. Als iedereen in een keer wegfietst en je met Dennis in Hoogeveen bent gestrand met je lamme bek, wat doe je dan? Eerste tein? Neuh die gaat pas over 3 uur…Taxi? Goed plan, bel maar op! Nummer? Nee? Hmmmm…suggesties? Ja de treintaxi op het station. Die mooie paal eenmaal opgezocht werd er druk gedrukt op de grote knop met daarboven treintaxi, alleen, die reden pas vanaf 5 uur weer….mooi balen dus. Wat doe je dan? Je belt die arme gozer nog 12 keer op om met je lamme hasses om een taxi te schooien, net zolang tot ie niet meer opneemt. Dat kon ook te maken hebben met de opmerking dat we zn vrouw naaiden, maar dat terzijde. Agh je doet er niemand kwaad mee zeg ik dan maar. De knop onder de knop ‘treintaxi’ las: SOS. Dennis en ik hebben na kort beraad besloten dat dit echt een noodgeval was en een poeier op de knop gegeven. “Goedenavond, heeft U politie, brandweer of ambulance nodig?â€? Uh…nee..niet echt, wij willen naar huis met de taxi, kunt U dat regelen? “Wilt U dan van deze knop afblijven?â€? Mevrouw, we zijn alweer weg. En ik zweer, als ik toen had geweten wat die knop deed, hak em niet ingedrukt, maar alla.

Uiteindelijk hebben Dennis en ik maar besloten om de rest van de nacht slapend op de grond van station Hoogeveen door te brengen, wachtend op de eerste trein. De grond was koud en hard, desalniettemin redelijk wat comfortabeler dan die ijzeren bankjes, maar toch had ik een barstende koppijn toen ik weer wakker werd voor de trein. In de trein hebben we nog even de grootste lol van de avond gehad met onze gesminkte rotkoppen, waarnaar we allebei een kant zijn opgegaan, naar onze bedjes. Een kuteinde van een geslaagd feestje, maar volgende keer staan we gewoon weer….vooraan!!!

Nou laters, Joost

Klik hier voor het mooie fotoalbum